Κάτι χαμένα Σαββατόβραδα
εκεί, στον πάγκο αφημένα
να σεργιανούν εμάς που μείναμε
κι όλα τα όνειρα με σένα
Κάτι χαμένα Σαββατόβραδα
παραμύθια μες στις άσπρες νύχτες
να σεργιανούν υγρά πλακόστρωτα
μες στα σκοτάδια ζουν οι μύστες
Σ' αυτή την πόλη που γυρνώ κι όπου βρεθώ κι όπου βαδίσω
μες στα χνάρια σου πατώ κι όποια βιτρίνα αντικρύσω
πίσω στρέφει και μου γνέφει
πια να μη σε καρτερώ
Σ' αυτή την πόλη τη δειλή που όπου πατήσεις μια ουλή
βαθιά χαράζει το κορμί
είσαι μόνη μακριά κι έχει πέσει η νύχτα
Κάτι χαμένα Σαββατόβραδα
σαν μετοχές σ' εταιρία ονείρων
παλιά, της νιότης μου υπόγεια
στέμμα σε κορυφή κρατήρων
Ξαπλών' η νύχτα βροχερή
θαμπές οι λάμπες στις κολώνες
είπες μακριά μου θα χαθείς πολλές φορές
μη βγαίνεις μόνη στους χειμώνες
Σ' αυτή την πόλη που γυρνώ κι όπου βρεθώ, σημάδια βρίσκω
αγριεμένα τα φιλιά
μεθυσμένες οπτασίες σε φιγούρες φαντασίες βήματα νωχελικά
βλεφαρίδες, πυραμίδες και σκισμένο μαύρο γάντι
τα στενά γύρω μικρά
είσαι μόνη μακριά κι έχει πέσει η νύχτα
Δεν έχει η νύχτα απόψε νικητή
απόψε δεν αφήσαμε το σώμα να μιλήσει
Εσύ μπορεί να έφυγες κι εγώ να έμεινα εκεί
όμως κανένας απ' τους δυο
τα μάτια δεν θα κλείσει
Απόψε χάσαμε κι οι δυο
αυτός που φεύγει δεν νικά
πώς να στο πω
κι αυτός που μένει δεν ξεχνά
πώς να στο πω
Απόψε χάσαμε καρδιά μου και οι δυο
πώς να στο πω
κι αυτός που μένει δεν ξεχνά
πώς να στο πω
Απόψε χάσαμε καρδιά μου και οι δυο
Δεν έχει η νύχτα απόψε νικητή
απόψε δεν πετύχαμε με βέλη την καρδιά μας
σαν κεραυνός με χτύπησες κι εγώ σαν αστραπή
σαν όλα αυτά που ζήσαμε
να μην μετρούσαν για ζωή
Ουτε στρώμα να πλαγιάσω
ούτε φώς για να διαβάσω
το γλυκό σου γράμμα ωχ μανούλα μου
Καλοκαίρι κι είναι κρύο
ένα μέτρο επί δύο
είναι το κελί μου ωχ μανούλα μου
Μα εγώ δεν ζώ γονατιστός
είμαι τις γερακίνας γιός
είμαι τις γερακίνας γιός
Τι κι αν μ'ανοιγουνε πληγές
εγώ αντέχω τις φωτιές
εγώ αντέχω τις φωτιές
Μάνα μη λυπάσαι μάνα μη με κλαίς
Ένα ρούχο ματωμένο
στρώνω για να ξαποσταίνω
στο υγρο τσιμέντο ωχ μανούλα μου
Στο κελί το διπλανό μου
φεραν κι άλλον αδερφό μου
πόσα θα τραβήξει ωχ μανούλα μου
Vos p'tits mots